Οι λέξεις. (Άποψη 2)

arrogance





















Ο ρόλος των λέξεων είναι διττός.

Αφενός να αποτελούν το όχημα της επικοινωνίας, μεταφέρουν το μήνυμα το οποίο εννοείται με τη χρήση τους..Ας τον πούμε "λειτουργικός" για λόγους συνεννόησης.

Ταυτόχρονα αποτελούν στοιχείο αισθητικής και η επιλογή τους δίνει χρώμα και πλαστικότητα στον λόγο, ας τον ονομάσουμε "αισθητικό" ρόλο.

Η δεύτερη λειτουργία ενίοτε λειτουργεί συμπληρωματικά ή υποστηρικτικά της πρώτης: με επίκληση στην παραστατικότητα, στην εικονοπλασία και κυρίως νομίζω στους συνειρμούς καταφέρνει:
α) ενίοτε να επιτρέπει την ταχύτερη κατανόηση του νοήματος με τρόπους τέτοιους που η αναλυτική σκέψη να μην παρεμβαίνει. Συνήθως με επίκληση στο συναίσθημα καταφέρνει να αποδώσει κάτι που η αναλυτική σκέψη του ακροατή θα το αντιλαμβάνονταν μετά από μια σειρά αργών διεξοδικών σκέψεων. Κόβεις δρόμο λοιπόν από το συναίσθημα.

β) αποδίδει μια ανεπαίσθητη απόχρωση του νοήματος. Ενίοτε αφήνει να διαφανούν υφέρπουσες κρίσεις ή συναισθήματα επί του βασικού νοήματος από μέρους του ομιλητή.

Η υπερβάλλουσα αγάπη προς τις λέξεις όμως και όχι προς τα νοήματα οδηγεί στην υπερβολική χρήση της δεύτερης λειτουργίας των λέξεων η οποία από ένα σημείο και μετά δρα επιβαρυντικά ως προς την εύκολη και άμεση αντίληψη του νοήματος.

Και τότε είναι που πρέπει κατά τη γνώμη μου να επιστρέφει κανείς στην αρχή και να σέβεται τον αναγνώστη ή τον συνομιλητή του που κάνει φιλότιμες προσπάθειες να παρακάμψει την ενοχλητική μεγαλομανή επίδειξη γλωσσικών ικανοτήτων επαναδιατύπωσης του ομιλούντος ή γράφοντος και να καταφέρει τουλάχιστον να πιάσει την κεντρική ιδέα... Ας μην υποτιμούμε τον "κοινό" μας, μας έχει πάρει πρέφα...

Ο Μετέωρος Άνθρωπος

"Ο μετέωρος άνθρωπος- ο εξόριστος από το Θεό και το κέντρο του Σύμπαντος- γνωρίζει εντούτοις, ότι κατέχει το κέντρο του πλανήτη και το κέντρο της ίδια του της ιστορίας. Τούτο ακριβώς, αποτελεί ένα σημείο με αδιάψευστη βαρύτητα, διοτι υπονοεί έναν καινούριο ανθρωπισμό, χωρίς στίγματα θρησκευτικά, ή τον ρομαντισμό της άγνοιας. Ο μετέωρος άνθρωπος υποπτεύεται ήδη ότι, μόνο ένας κόσμος που ξεκινά από αυτός και καταλήγει στον άλλο- τους άλλους μετέωρους ανθρώπους- έχει κάποια λογική υπάρξεως ή δυνατότητα να επιβιώσει. Αυτή είναι η προσωπική ευθύνη αλλά και η χάρις του: Τον μετέωρο άνθρωπο θα ισορροπήσει μόνο το άπλωμα του χεριού του στους άλλους κατοίκους του πλανήτη, και στη φύση ή τη θάλασσα που υπήρξαν μάρτυρες στη γένεσή του. Μόνο που αν αυτό γίνει τώρα, θα είναι ένα χέρι, όχι οδηγούμενο από την ιστορία ή τον φόβο της τιμωρίας αλλά από βαθύτατη γνώση. Την μόνη ικανή, μαζί με τον έρωτα ή την Τέχνη, να υπερβεί το δέος και τον Κενό."

(από την "Κόμη της Βερενίκης" του Γ.Γραμματικάκη)

Η πιο δυνατή ανάμνησή μου από το βιβλίο της Γ΄ Λυκείου, που μιας και το ξαναεντόπισα θα καταλάβει περίοπτη θέση στο ιστολόγιό μου!
Αφιερωμένο στους κυνικούς...

Επιστροφή στο σχολείο

Βρήκα πολύ όμορφα πράγματα στα σχολικά μου βιβλία, παλιά ερεθίσματα που γεννούν νέα έμπνευση...Ελπίζω να εκπλαγείτε από την ομορφιά που ίσως μας άφησε ασυγκίνητους όταν περάσαμε από κοντά της και τώρα την ανα-καλύπτουμε ή την ανα-γνωρίζουμε.


Όταν συλλογιστώ το καθετί που αυξαίνει
Πως στην ακμή του στέκει μόνο μια στιγμή,
πως τούτη η θεόρατη σκηνή μόνο ίσκιους παρασταίνει
που τ’ άστρα τους σχολιάζουνε με επήρεια μουσική,
όταν θωρώ πως οι άνθρωποι σαν τα φυτά ωριμάζουν
με τη στοργή και την οργή του ίδιου αυτού ουρανού,
καυκιόνται όσα ‘χουν νέους χυμούς, ακμάζουν, παρακμάζουν
κι η ωραία στολή τους πάει της λησμονιάς και του χαμού,
τότε, όταν πιάνει ο νους μου αυτή την άστατη σειρά,
στην όψη μου σε φέρνει νιότη πάμπλουτη,
κι ο χαλαστής ο χρόνος συζητάει με τη φθορά
να κάμει την αυγή σου νύχτα ζοφερή.

Μα εγώ για την αγάπη σου θα πολεμάω το χρόνο,
κι ότι σου παίρνει αυτός εγώ θα σου το αναπληρώνω.

(Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Σονέτο XV)

Η αυταπάτη του Έρωτα...

... σε ένα τραγούδι γεμάτο χαρμολύπη και μελωδία...

Μιλώ με τα ψηλά, τα απάτητα βουνά

και τους μιλώ για σένα

πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά

σαν πέτρινα γεφύρια.

Και μ' απάντησαν:

«Τα γεφύρια χορταριάζουν.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

Μιλώ με του ουρανού τα μαύρα σύννεφα

και τους μιλώ για σένα

πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς

η στέρφα γη ανθίζει.

Και μ' απάντησαν:

«Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές

και τους μιλώ για σένα

πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ' αγαπάς

αγγέλοι φτερουγίζουν.

Και μ' απάντησαν:

«Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Τραγούδι: Μελίνα Κανά

>

Αποφάσεις

..Παίρνω πάσα από τον φίλο μου τον προβληματισμένο.
Πόσες και πόσες φορές μικρή δεν παρακάλεσα να βρεθεί ένας "πεφωτισμένος", ένας "σιντάρτα", ένας "χριστός", ένας μεσσίας παντογνώστης να μου πει που πατάω και που βρίσκομαι..
Να μου δώσει ένα θεϊκό "ΟΚ" στις αποφάσεις μου για να απαλλαχθώ από το βάρος της αμφιβολίας και της αυτοκριτικής. Και κατά καιρούς το συνολάκι "αλάνθαστος- παντογνώστης" το φορούσα σε διάφορους προσφερόμενους, γονείς, δασκάλους, φίλους κλπ. ευτυχώς για μικρό διάστημα μέχρι να επέλθει η απομυθοποίηση και να βρεθεί άλλος υποψήφιος για τον ρόλο. Παιδικές σκέψεις.. Τώρα που μεγάλωσα όμως:..

Συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν έχει την όρεξη ή την ικανότητα να ασχοληθεί με τις αποφάσεις σου ή την πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες που σε αφορούν ώστε να πάρει μια ορθότερη απόφαση από σένα. Και ακομά και όλα αυτά με ένα μαγικό τρόπο συνέβαιναν, τότε τα κριτήρια (το σύστημα αξιών) του δεν είναι απαραίτητα το δικό σου.

Ξέρω επίσης ότι σε κάθε απόφαση υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες οι οποίοι αν και μπορούν αν ψηλαφηθούν με υποθέσεις, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και ότι η ασφάλεια με την οποία λαμβάνεται μια απόφαση δεν αυξάνεται επ' αόριστον με τον χρόνο που διαθέτεις για να συλλέξεις στοιχεία και να τα επεξεργαστείς ώστε να πάρεις αυτή την απόφαση. Εν ολίγοις, υπάρχει ένας εγγενής κίνδυνος αποτυχίας για τον οποίο δεν μπορείς να κάνεις τιποτα εκτός από να τον δεκτείς και να πας παρακάτω..

Ξέρω ότι ακόμα και αν υπάρχει ένα γενικά παραδεκτό σύστημα αξιών από το περιβάλλον σου (κοινωνία, φίλοι, οικογένεια) που σου πιπιλάει το μυαλό και σε κάνει να ντρέπεσαι ακόμα και να ξεστομίσεις το αντίθετο, οι αποφάσεις για την ζωή σου είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ. Όταν κλείσει η πόρτα του σπιτιού σου και μείνεις μόνη/-ος έχεις να λογοδοτήσεις μόνο στον εαυτό σου. Δεν ζουν οι άλλοι την ζωή σου, αλλά εσύ. Φροντίζεις λοιπόν να την ορίσεις όπως θέλεις εσύ και μόνο εσύ.. (..το πολύ πολύ να μην το ξεστομίσεις για να γλιτώσεις την γκρίνια και όλη αυτή την επιχειρηματολογία... :))

Ξέρω πόσο διαταράχθηκαν οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους που μόνη μου τους έδωσα την εξουσία να ορίσουν (έστω και για ένα μικρό διάστημα) την ζωή μου και όταν τα πράγματα στράβωσαν τους θεώρησα υπεύθυνους. Το συναίσθημα είναι απαίσιο, όχι μόνο η διάθεση προς αυτούς αλλά και γιατί επέτρεψες μια κρίσιμη απόφαση να μην περάσει από την δική σου διάνοια. Δεν ξέρεις που να αποδόσεις την αποτυχία... Σου φταίς και εσύ και οι άλλοι..

Ξέρω ότι προτιμώ να έχω πλήρη ευθύνη των επιλογών μου και να λούζομαι στη χαρά της δικής μου απόφασης όταν αυτή αποδεικνύεται σωστή ή να αυτοοικτήρομαι για την αφέλιά της. Ξέρω τουλάχιστον ποιος φταίει..(εγώ) και πως να ελλιχθώ για να αποφύγω παρόμοιες κακοτοπιές.

Ξέρω (πια) ότι είναι μεγάλη ανακούφιση να νιώθεις Κυρία (ή Κύριος) του εαυτού σου, να εμπιστεύεσαι την κρίση σου και να την υπερασπίζεις ακόμα και αν πρέπει να υποστείς τις συνέπειες των λαθών σου, μόνη (ή μόνος), χωρίς το άλλοθι της επιρροής των άλλων.

Παγκόσμια Μέρα Ποίησης

Βρέθηκα στην Δημοτική Βιβλιοθήκη παρακολουθώντας τον ερωτικό ποιητή Ν. Χριστιανόπουλο να μιλάει για το έργο του αλλά προτιμώ να γράψω για κάτι που για μένα αποδίδει πιο αυθεντικά τον έρωτα..

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.

Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,

μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,

επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.

Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς

που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Παγκόσμια Ημέρα Νερού*

Δεδομένα:

1)Η κατανομή της κατανάλωσης του νερού στις σύγχρονες αναπτυγμένες κοινωνίες εμφανίζεται κατά προσέγγιση και μέσο όρο ως εξής: 73% για τη γεωργία, 22% για τη βιομηχανία και άλλους οικονομικούς κλάδους (τουρισμός κ.λπ.) και 5% για οικιακή χρήση.
(Πηγή τεύχος 64 του περιοδικού «Αμφίβιον», διμηνιαία έκδοση του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων - Υγροτόπων (ΕΚΒΥ).)

2) Απώλειες σε νερό του δικτύου ύδρευσης Θεσσαλονίκης της τάξης του 25% επίσημα (από τα χείλη του Διευθυντή της ΕΥΑΘ) και ανεπίσημες εκτιμήσεις άνω του 40%. Οι τιμές είναι ενδεικτικές για να αντιληφθεί κανείς την κατάσταση γενικότερα.

3) Καταιγισμός από σποτ για την ευαισθητοποίηση των πολιτών, για την καταπολέμηση της σπατάλης νερού για οικιακή χρήση, ημερίδες κλπ κλπ..

4) Κύριο προϊόν της ελληνικής παραγωγής το βαμβάκι που έχει πολλαπλάσιες απαιτήσεις σε νερό σε σχέση με άλλα γεωργικά προϊόντα.

5) η Ελλάδα είναι χώρα που απειλείται από λειψυδρία.

Απορία:

Εμείς καταναλώνουμε από το το 5%, αν χοντρικά το 50% είναι απώλειες του δικτύου τότε μιλάκαι για ένα 2,5 % και αφιερώνεται τόσος χρόνος και χρήμα για να μειωθεί αυτό το ποσοστό... να βγάλουμε "από την μύγα ξύγγι" που λενε..
Συμφωνώ ότι η ευαισθητοποίηση των πολιτών λειτουργεί πολλαπλώς και θα τους ωθήσει να δρούν ως μοχλός πίεσης για να εφαρμοστούν νόμοι για την ορθολογικότερη διαχείρηση των περιορισμένων υδατικών μας πόρων.

Μήπως όμως θα είχε πολύ περισσοτερο νόημα η στοχευμένη ενημέρωση των γεωργών που ορίζουν το αξιοσέβαστο 73% της κατανάλωσης νερού; .. και λάβετε υπόψη ότι αναφέρθηκε ότι αυτό το 73 με αλλαγή της νοοτροπίας των γεωργών (π.χ. πότισμα με μπεκ μεσημερι, σημαντική ποσότητα εξατμίζεται πριν φτάσει στο έδαφος!) και ειδικές τεχνίκες (π.χ. στάγδην άρδευση) μπορεί να μειωθεί στο μισό! Μιλάμε δηλαδή για εξοικονόμηση της τάξης του 35% και πάνω...!!!
Τα συμπεράσματα δικά σας...

* με αφορμή την εκδήλωση «Νερό: Ώρες Ευθύνης», 20.03.08, οργάνωση:Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας και την ΕΥΑΘ ΑΕ